Daar gaat ze.
Woensdag 17 augustus. SMS van muziekvriendin Martje met wonderlijk nieuws: the La’s komen naar Bitterzoet. The La’s! Naar Bitterzoet! Heen! Natuurlijk! Holy fuck.
Vrijdag 26 augustus. Mijn aversie jegens uitverkochte concerten in kleine zaaltjes wordt volop gevoed. Je kan je kont niet keren en het is warm. Heel erg warm. Er bleek een voorprogramma te zijn, een gozer met z’n gitaar. Geen idee wie het was, want z’n accent was van waar ik stond niet te ontcijferen. Met ‘n minuut of 20 is ie weer weg en het grote wachten kan beginnen.
Twee mannen komen het podium op. De een is duidelijk Lee Mavers, de ander is onmiskenbaar een bassist. Ze gaan spelen en het blijkt dat de tijd niet even vriendelijk is geweest voor Lee. Een vermeende vroegere heroïneverslaving helpt natuurlijk niet en ik heb de indruk dat de heren de lokale geneugten niet aan zich voorbij hebben laten gaan. Kort gezegd, ik vond het niet zo goed. En dan druk ik me nog vrij voorzichtig uit. De liedjes an sich zijn top. Eentje is zelfs wereldtop. Maar de uitvoering… Neuh. Een ding scheelt, binnen het uur was het afgelopen.
Ik denk dat het beter was geweest als Lee de semi-onvindbare excentriekeling was gebleven. De mythe zou voortduren en het enige waar ik aan zou denken bij the La’s was het misschien wel mooiste popliedje aller tijden. Dat kan nu niet meer en da’s jammer.
Aan de andere kant, ik heb het mensenschuwe genie Lee Mavers zien spelen. In een kleine zaal. Dat is niet niks. Ik had er tot die 17e augustus niet op gerekend dat het ooit zou gebeuren. Da’s dan wel weer mooi. Ik dank Martje dan ook uit de grond van m’n hart, want ik had het niet willen missen.
Aan vanavond hou ik dus een dubbel gevoel over. Tja. Achteraf kijk je een koe in z’n kont. Hindsight is always 20/20. Ik ga er het beste van proberen te maken. Van vanavond wil ik alleen onthouden dat ik er was en als ik aan the La’s denk, blijf ik aan dat prachtige, wonderschone, alles overtreffende liedje denken.
There she goes
There she goes again
Racing through my brain
And I just can’t contain
This feeling that remains